De geheimen van een zwart brein. Hoofdstuk 1

Wordt ik nu gek?! Ava kijkt zichzelf peinzend aan in de spiegel. ‘ MAMAA, MAMA KOM NOU!’ Lewis staat ongeduldig onder aan de trap. ‘ Ik moet naar school.’ Ik kom, ik kom verzucht Ava zich. ‘ Nou schiet op dan, in de auto. Ava staat geïrriteerd bij de deur. Elke dag hetzelfde, elke dag het zelfde ritueel. Ik haat het. Mensen zeggen altijd maar, jullie hebben het zo goed voor elkaar. 2 leuke kinderen een groot huis en oh jullie zijn zo gelukkig. Was het maar zo. 2 leuke kinderen, ja die heb ik. Maar voor de rest.. Wat kan mij dat huis schelen, en wat kan mij, mijn huwelijk nou schelen. Ik sta overal alleen voor.

‘ Mama, het is allang groen. ‘ Ik schaam me echt dood met jou hoor. Ava keek verontwaardigd naast haar. Waar slaat dit nou weer op?! Lewis, ik vindt echt dat je een beetje moet minderen. Anders blijven we maar eens een tijdje binnen. Lewis keek z’n moeder met een verongelijkt gezicht aan. ‘ Laat maar. ‘ 10 minuten later rijden ze de straat in van de basisschool waar Lewis op zit. Ava komt hier al zo lang. Al wel 15 jaar. Sinds dag een dat haar oudere dochter hier op school zit. Luizenmoeder, computer moeder, overblijf moeder, alles om aan het perfecte plaatje te voldoen. ‘ Mam ga je niet mee?! ‘  Ava kijkt haar zoon aan. Zijn grote blauwe ogen kijken haar hoopvol aan. ‘ Nee, ik dacht dat je, je schaamde voor mij?! ‘ Ava had gelijk spijt van haar opmerking. Ze moet dit ook helemaal niet afreageren op haar zoontje, het is de kinderpuberteit. ‘ Nee schat, mama gaat niet mee. Ik moet gelijk door naar een afspraak. Maar ik kom je vanmiddag ophalen, dan gaan we iets leuks doen samen met je zus. ‘ Lewis haalt zijn schouders op en stapt uit de grote auto. ‘ Oké, tot straks.’

Ava kijkt haar zoontje na tot hij op het schoolplein is. Dan valt haar blik op het dashboardkastje. Er steekt iets uit. Een vlaag van angst vliegt haar naar de keel. Ze weet instinctief dat dit het moment is waar ze er achter gaat komen. Dan schrikt ze als er op haar raampje wordt geklopt. ‘ Hi Aaf, kom je een koffietje doen?! ‘ Dora kijkt haar vriendelijk aan. Dora is de moeder van het vriendje van Lewis, en tevens ook haar buurvrouw. In die perfecte wijk, met alleen maar perfecte mensen. ‘ Nee Dora, helaas ik heb een afspraak, ik ben al laat ik moet echt weg’. ‘Oh, dan mag je wel opschieten, je zat hier zo te dromen’ Ava glimlacht en doet haar raam dicht en rijd weg. Dora kijkt haar een beetje verbouwereerd na. Gods allemachtig, al die bemoeienis van de mensen hier. Laat me gewoon met rust. Ik wil niet bloemschikken of koffie drinken. Ik wil de waarheid. Eindelijk naar al die jaren, na al die maanden van onzekerheid en achterdocht. Nee dit was niet makkelijk. Was het maar zo, ging me man maar vreemd, want dan kun je ongelimiteerd boos worden, en moet hij voor je door het stof. Kun je scheiden of in huwelijks therapie. Nee dit was iets wat immens groot was. Iets wat, als het uit komt een bom legt in de buurt, in ons leven en die van onze kinderen. En natuurlijk niet te vergeten op de familie. Hoe kan het zo mis zijn gelopen in die 20 jaar. In het begin waren wij zo gelukkig, en was er geen vuiltje aan de lucht. Tot een aantal jaar geleden. Ik voelde het, dit was geen ‘gewone’ relatie crisis. Maar niet alleen mijn man, maar ook ik heb zoveel te verbergen. En waarom ik geen open kaart speel.. Ik durf het niet, want dan kan hij in mijn ziel kijken. En misschien loop ik dan gevaar. Als Diederik weet dat ik onder behandeling sta, medicatie slik en een psychische aandoening heb. Nee dit moet echt geheim blijven.

Ava rijd de oprijlaan op en zet haar auto stil midden voor de deur. Het is nu echt het moment dat ik moet kijken zegt Ava hardop tegen zichzelf. Je moet de waarheid onder ogen zien. Ava haalt een hap lucht en maakt het dashboardkastje open. Wat ze daar ziet, laat haar overgeven. De duwt haar portier open en geeft over langs haar nieuwe SUV. Er vallen puzzelstukjes op zijn plek. ‘ Mam, ben je ziek’ . Ava klapt het dashboardkastje dicht en draait zich om. Het is haar dochter Leona. ‘ Ja, mama voelde zich helemaal niet lekker. Wat doe jij dan zo vroeg thuis?!’ Leona kijkt haar met een grote glimlach aan. ‘ Uitval, uitval en nog eens uitval. En dat in mijn examenjaar, wat een geluk. ‘ Ava werkt een gemaakte glimlach op haar gezicht en werkt haar dochter naar binnen. ‘ Kom we gaan thee drinken. ‘  Terwijl Leona drukt kletsend haar tas onder de kapstok neer gooit en haar jas op hangt probeert Ava het beeld van zojuist in de auto aan de kant te zetten. Het laatste wat ze wil is dat haar dochter hier lucht van krijgt. Het is een lieve meid, maar kletst altijd haar mond voorbij. En dit is niet iets voor kinderen, verre van. Dit is zelfs niet iets voor volwassenen. Dit is iets wat niet bestaat in de wereld waar ik nu in leef. Het is iets voor harde criminelen. Niet iets voor een wijk met lange oprijlanen, yoga klasjes en zien en gezien worden mentaliteit. ‘ Mam, hoor je me wel?! ‘ Leona kijkt haar met een verbaasd gezicht aan.  ‘ Waar is papa, ik dacht dat hij vrij had vandaag?’ Ava denkt razendsnel na, waar is papa? ‘  Papa is vandaag op congres, was hij vergeten’. Leona trekt haar wenkbrauw op. ‘ Papa die iets vergeet, jij doet ook al raar. Volgens mij worden jullie allemaal een beetje gek. Maar goed, ik ga naar boven leren.’  Ava kijkt haar dochter na. Ik hoop toch dat ze een ander leven krijgt dan ik. Geluk en dat ze kiest voor haar zelf. En dat ze mag trouwen en kinderen krijgt, niet voor de kinderen bij het gezin blijft. En dat ze zich niet zo onderdanig opstelt in haar huwelijk. Ava verzucht zich, ze kijkt in de spiegel die tegenover haar aan de muur hangt boven de eettafel. Ze ziet een schim van wie ze ooit was. Een getekende vrouw met diepe wallen.

Ava checkt onder aan de trap of haar dochter nog boven zit. Ze kan nu niet gebruiken dat ze weer gestoord wordt. Ze hoort de muziek bij haar dochter op de kamer. Die komt de eerst volgende paar uur niet naar beneden. Mooi, dan heb ik even de tijd. Ava pakt haar jas en sjaal. Godjezus wat is het koud. Ze stapt in haar auto en start hem, haalt diep adem en rijd weg. 10 kilometer van haar huis ligt een stil park, het ziet er zelfs bij winterdag griezelig uit. Perfecte plek, perfecte dag verzucht Ava zich. Ze kijkt om zich heen en stopt haar bus deodorant in haar jas zak ter verdediging, je weet maar nooit. Ava trekt haar jas tot boven dicht en zet haar muts op. Haar leren handschoenen liggen op haar schoot. Ik lijk wel gek, ik lijk echt compleet gestoord. Maar ik moet dit doen. Voor mij gezin, voor me zelf. Ze trekt haar handschoenen aan en opent het dashboardkastje. Wat ze ziet kan ze nog steeds niet geloven. Ik dacht dat ik er op voor bereid was, maar toch niet. Hoe kan hier een vinger en een mes met bloed in mijn auto liggen. Waar is het mis gegaan. Ze wist dat haar man met louche mensen om ging. Maar dat het zo ver ging. En ja, ze weet dat haar man de laatste tijd nog meer gespannen was. Nog bozer tegen haar, afgewisseld met lieve periodes. Maar dit.. Ze pakt het mes en de vinger en stapt uit. Kijkt nog een keer goed om zich heen om te zien of ze echt alleen is. Ze loopt naar het meer, door de bebossing om naar een open deel te gaan van het ijs. Perfecte timing bedacht ze zich. Alles is bevroren. Dan maar het kleine ontdooide stukje waar de eenden zitten.  ze gaat zo dicht mogelijk bij het ontdooide stuk staan en gooit de vinger en mes in het wak. Wat Ava niet wist, dat dit de grootste fout van haar leven was. En dat vanaf nu haar hele leven op de kop zou staan. En nooit meer hetzelfde zou zijn…

Een gedachte over “De geheimen van een zwart brein. Hoofdstuk 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s